ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ
Νοέμβριος 2013, Β΄τάξη

ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

13 Μαρτίου 2014, Β΄τάξη

«ΚΡΙΣΙΜΗ ΤΕΧΝΗ» - ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΑΘΗΝΑΣ

5 Μαρτίου 2014, Γ΄τάξη
Δημοτική Πινακοθήκη Αθήνας 
περιοδική έκθεση 
«ΚΡΙΣΙΜΗ ΤΕΧΝΗ - ΤΕΧΝΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ»

Στην έκθεση παρουσιάζονται οι εικαστικές προτάσεις τεσσάρων καλλιτεχνών (Άννα Κινδύνη, Βλάσης Κανιάρης, Γιάννης Ψυχοπαίδης, Δημήτρης Κατσούδας), με ρητή έμφαση στις θεματικές τους επιλογές. Κάθε εικαστική πρόταση λειτουργεί σαν εισαγωγή (ή αφορμή) για μια συζήτηση με προκαθορισμένο θέμα, και με τις μορφικές ποιότητες των έργων να παίζουν, εν μέρει, ρόλο εισηγητή. Οι τέσσερεις προσωπικές και ιδιόμορφες εισηγήσεις αναφέρονται σε κρίσιμες περιόδους της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας και προτείνονται ως εναλλακτικοί τρόποι ανάγνωσης μιας βιωμένης συλλογικής πραγματικότητας.

ΑΝΝΑ ΚΙΝΔΥΝΗ

… Σχεδίαζα, σχεδίαζα αδιάκοπα, χωρίς αρχή και τέλος, μ΄ένα κάρβουνο στο χέρι. Ήθελα να εκφράσω την αγωνία, το κουράγιο, τη θυσία, την καταδίωξη, τη  στέρηση, τον πόνο, την καρτερικότητα, την καλοσύνη, όλο αυτό το νεφέλωμα μιας ολόκληρης ζωής. Σχεδίαζα σαν να μιλούσα στον εαυτό μου, από καθήκον απέναντι σε μένα την ίδια, απέναντι στους δικούς μου, σ΄όλους τους Έλληνες, να κάνω κάτι, να εξομολογηθώ, σχεδιάζοντας στο χαρτί.

ΒΛΑΣΗΣ ΚΑΝΙΑΡΗΣ

… Τέχνη είναι και πολλά άλλα πράγματα εκτός από τα έργα. Είναι ένα σύνολο πραγμάτων. Μοιάζει σαν μια πέτρα που πετάς κάπου και δεν ξέρεις ποιον θα βρει. Η τέχνη, έτσι όπως την ορίζουμε και την εντοπίζουμε σήμερα, αφορά έναν πολύ μικρό αριθμό ανθρώπων – είτε δημιουργών είτε συλλεκτών που ζουν πιο κοντά σε αυτό που θεωρούν και ονομάζουν τέχνη.

Από κει και πέρα όμως νομίζω ότι τέχνη είναι τα πάντα γύρω μας και τη συναντάμε στο καθετί, αρκεί να μπορούμε να το δούμε. Περισσότερο είναι θέμα δυνατότητας να την αισθάνεται ο καθένας μας και να τη χρησιμοποιεί στην καθημερινή του ζωή σαν εργαλείο.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΨΥΧΟΠΑΙΔΗΣ

… Σήµερα στην δίνη µιας κρίσης που έρχεται από µακριά και απειλεί τα βασικά θεµέλια του κοινωνικού και πολιτικού πολιτισµού και όχι µόνο, η τέχνη θα ‘ταν καλό και αναγκαίο να ξανακερδίσει ένα νέο δηµόσιο χώρο µέσα από ένα νέο δηµόσιο λόγο. Ένα χώρο κοινόχρηστο, ως δηµόσιο αγαθό, χώρο διεκδίκησης συλλογικής επικοινωνίας και δράσης. Οι νέες αντιλήψεις µας για την πόλη, τους πολίτες, την πολιτική ανιχνεύονται µέσα από νέες µορφές γνώσης, επικοινωνίας, αυτογνωσίας και αυτοοργάνωσης.

Η τέχνη καλείται να συµβάλλει µε τον τρόπο της στην αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα, στην ηθική και αισθητική αξιοπρέπεια, στην αναζήτηση µορφών όχι δέσµιων σε κοµψές αυταρέσκειες, αλλά δεσµευµένων στις βαθύτερες ανθρώπινες αλήθειες.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΤΣΟΥΔΑΣ

… Με πρώτη ύλη τα χαρτόνια συσκευασίας επιδιώκω να ορίσω τον ελάχιστο ανθρώπινο χώρο επιβίωσης. Ένα είδος καταφύγιου για τον ανέστιο πολίτη στη χώρα του «Ξένιου Δία». Τέσσερις χαρτονένιες κατασκευές σχεδόν ταυτόσημες μορφολογικά – και αντίστροφες εννοιολογικά – με το μνημείο του ΄Αγνωστου Στρατιώτη στο Σύνταγμα. Κάτω από την πλατεία, σε μικρή απόσταση από αυτό το μνημείο, αλλά και σε δεκάδες σημεία της πόλης, άνθρωποι ζουν σε χαρτόκουτα. Το ειρωνικό ισοδύναμο του επίσημου μνημείου. Τόσο στη φόρμα, όσο και στο περιεχόμενο, βλέπω το χαρτόκουτο σαν το δραματικό αντιμνημείο μιας ιστορίας που γράφεται ανεπίσημα στο παρόν, αυτή τη φορά από τους ηττημένους…

«μία δε κλίνη κενή φέρεται εστρωμένη των αφανών…»  (Θουκυδίδης B,34)

ΘΟΡΙΚΟΣ, ΛΑΥΡΙΟ ΑΤΤΙΚΗΣ

Το Φεβρουάριο του 2014 στο πλαίσιο του σχολικού περιπάτου στο Λαύριο επισκεφθήκαμε τον αρχαίο Θορικό. Η κ. Β.Βουλτσίδου, φιλόλογος, μας μίλησε για τον αρχαίο δήμο και την πόλη του Θορικού, το θέατρο, τις μεταλλευτικές δραστηριότητες στην ευρύτερη περιοχή.

ΘΟΡΙΚΟΣ

ΛΑΥΡΙΟ, ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

ΛΑΥΡΙΟ